Αρχειακες ονομασιες οικισμων Πατρατζικιου

Αρχειακές ονομασίες οικισμών

Προεπαναστατικοί και μετ΄ επαναστατικοί οικισμοί- χωριά τέως επαρχίας Πατρατζικίου[1]-Φθιώτιδος 13ου – 20ου αι.. με τις πιο σημαντικές-αρχειακές ονομασίες και διοικητικές  μεταβολές της παραπάνω αναφερομένης περιόδου

Ιστορική αναδρομή

Έγινε προσπάθεια καταγραφής των χωριών  κατ’ αλφαβητική σειρά με την αρχική τους ονομασία, δηλαδή την ονομασία που είχαν προεπαναστατικά, αλλά και για ένα μικρό διάστημα και μετ’ επαναστατικά. Για την διευκόλυνση των αναγνωστών υπάρχουν παραπομπές, λόγου μετονομασιών.

►Την πρώτη Αρχειακή καταγραφή την οικισμών στο Φθιωτικό χώρο, μας δίνει η «Πρόθεση της Ρεντίνας», τόσο  για τους υπάρχοντες προεπαναστατικούς, όσο και για τους  διαλυμένους ή απροσδιόριστους οικισμούς. (13ο – 20ο αι.) του Βασ. Κ. Σπανού

►Μεταγενέστερη καταγραφή των χωριών της χώρας έγινε από τον τότε πρόξενο της Γαλλίας, Φ. Πουκεβίλ[2], όταν το 1810 ήταν πρόξενος της στον Αλή πασά, η οποία αν και δεν είναι πλήρης, αλλά πολύ σημαντική για τον σημασιολογικό χαρακτηρισμό των οικισμών.

Όσοι από τους οικισμούς αναφέρονται από τον Πουκεβίλ καταχωρήθηκαν  με την αρχική τους ονομασία, έστω και πολλές φορές παραφρασμένη, ή οποία περιλαμβάνει  τέσσερις χαρακτηριστικές κατηγορίες του κτηματολογίου[3] του Πατραντζίκ- Φθιώτιδος. Αναλυτικά :

  • Στο  κεφάλαιο  I, αναφέρονται: πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά, με την ονομασία «ΒΛΑΧΟΧΩΡΙΑ». Κατέγραψε 21 οικισμούς και 1500 κατοίκους
  • Στο κεφάλαιο ΙΙ, αναφέρονται ονόματα πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών με την ονομασία «ΓΙΑΝΟΥΛΑΔΙ». Κατέγραψε 10 οικισμούς.
  • Στο κεφάλαιο III αναφέρονται ονόματα πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών με την ονομασία: «ΒΟΥΚΑΙΑ». Κατέγραψε 18 οικισμούς.
  • Στο  κεφάλαιο IV αναφέρονται ονόματα πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών με την ονομασία «ΠΟΛΙΤΟΧΩΡΙΑ». Κατέγραψε 23 οικισμούς. Το σύνολο των οικισμών 72, καταγράφτηκαν 1675 σπίτια και ο πληθυσμός ανέρχονταν στους 8375

►Το 1835 έγινε μια προσπάθεια απογραφής των οικισμών και του πληθυσμού αυτών από Γάλλους ερευνητές, η οποία κράτησε δυο χρόνια, και η οποία δεν επισημοποιήθηκε ποτέ.

►Επίσης, το 2006 ο Γιώργος Δημητρίου[4] δημοσιογράφος ερευνητής δημοσίευσε ένα εμπεριστατωμένο πόνημα με αναφορές, τόσο για τους προεπαναστατικούς και μετ επαναστατικά διατηρημένους οικισμούς, όσο και  για τους  απροσδιόριστους και διαλυμένους, αλλά και στις διοικητικές μεταβολές και μετονομασίες  αυτών.

Αλφαβητικός Κατάλογος πόλεων, χωριών και κωμοπόλεων

Αγά Αγά, η σημερινή Σπερχειάδα. ». Ο Πουκεβίλ το κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 20 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός, Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας, στα φ. 173, με τα Μπρουφλιανά.  Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας 173β με τα Μπρουφλιανά. Η γραφή είναι μεταγενέστερη της πρώτης. Το 1835 Σε μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, η οποία κράτησε δύο χρόνια, το Αγά [Σπερχειάδα]  και είχε 30 οικογένειες και 135 κατοίκους.

Αγαθέμι, Φθ. Απροσδιόριστος διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός, εικάζεται κοντά στην Ιερά Μονή Αγάθωνος. Ο  Πουκεβίλ το κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Αγαθέμι με 15 σπίτια. Εικάζεται ότι ήταν συνοικισμός κοντά στη μονή Αγάθωνος.

Άγιος Γεώργιος Φθ. Δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. «Διά του από 30 Νοεμβρίου 1909,  Διάταγμα ΦΕΚ/296/1909 ενεκρίθη ίνα ο νέος συνοικισμός των κατοίκων του εκ καθιζήσεως του εδάφους καταστραφέντος χωρίου Ζιώψη του Δήμου Τυμφρηστού λάβη το όνομα «Άγιος Γεώργιος.» Διοικητικά ανήκε στο Δήμο Τυμφρηστού και αποτέλεσε ίδια Κοινότητα το 1919. Έδρα Δήμου Αγίου Γεωργίου με 814 Κατοίκους [5] .

 Άγιος Δημήτριος Φθ.  Βλέπε Λιζάνι

Άγιος Θεόδωρος Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός κοντά στο Γαρδίκι Ομιλαίων, όπου βρίσκεται εξωκλήσι του Αγίου Θεοδώρου.

Άγιος Ιωάννης Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός, μικρό χωριό-κτήμα ανάμεσα στα χωριά Λευκάδα και Πτελέα. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους περιηγητές, απογράφεται ως «Άγιος Ιωάννης» στο Δήμο Σπερχειάδας με 63 κατοίκους και με 15 οικογένειες, Προεπαναστατικά ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Χατζίσκου. Το 1836 υπήρξε συνοικισμός του Δήμου Σπερχειάδας. Το κτήμα Αη Γιάννη [.. συνορεύοντος ανατολικώς με ποταμόν Ρουστιανίτην, μεσημβρινώς με την μονήν Ρουστιανής, δυτικώς με Παλαιοχώρι Ντρίζου και αρκτικώς με γαίας του χωρίου Κουκιά…]

Αγισυστίνη (παλαιά Σιβίκη Επισκ κατεστρ), ». Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 30 σπίτια. Πιθανολογείται ότι είναι ο σημερινός  «Άγιος Σώστης.

Άγιος  Σώστης Φθ. Στο κτηματολόγιο του Πατρατζίκ, ο Πούκεβίλ δεν τον αναφέρει. Πιθανολογείται είναι η Αγισυστίνη. Επαναστατικά υπήρξε τσιφλίκι του Αλή πασά και μετά τη επικράτηση της επανάστασης πέρασε στα χέρια του Ι. Κωλέττη και Ζουλούμη. Δεν εντοπίζεται στους της περιόδου 1836-1891. Υπήρξε για χρόνια συνοικισμός του Δίλοφου-Μπρούφλιανης κα από το 1955 έδρα ίδιας Κοινότητας Διάταγμα 15-5-1955. 191/ 1955 τα, Α΄

Αγόριανη Φθ.   Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 10 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, η οποία  κράτησε δύο χρόνια, απογράφεται ως Αγόριανη στο Δήμο Σπερχειάδας, με 145 κατοίκους και με 40 οικογένειες. Προεπαναστατικός οικισμός πιθανότατα ταυτίζεται με την Γόριανη. Ο Γιώργος Δημητρίου για το χωριό Γόριανη  γράφει: «Ο αρχικός οικισμός που αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας μαζί με τους οικισμούς Σέλιανη και Φτέρη βρισκόταν Δυτικά και κοντά στην Άνω Καλλιθέα, αλλά ύστερα από σεισμό, οι κάτοικοι της έκτισαν τη Νέα Γόργιανη» ως συνοικία της Σπερχειάδας. Γράφονταν και Γόριανοι. Στην απογραφή του 1931 ως  συνοικισμός της Κοιν. Σπερχειάδας είχε 24 κατοίκους, ενώ  στην απογραφή του 1951 είχε 0 κατοίκους κα έκτοτε δεν απογράφεται ως αυτοτελής.»  Σε Συμβόλαιο 192/ 1836 του Συμβολαιογράφου Βασιλ.  Περραιβού, αναφέρεται ως συνοικισμός Υπάτης. Πιθανόν να πρόκειται περί λάθους.

Αλεποχώρι. Φθ. ή Αλποχώρι. Ο  Πουκεβίλ το κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Αλεποχώρι με 5 σπίτια Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός στην περιοχή της Υπάτης. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Αλποχώρι στο φ. 119α 119β  με τους οικισμούς Άπουλας, Μεξιάτες και Μπογομήλος. Στα φ. 120α  120β, είναι γραφές μεταγενέστερης της πρώτης..

Αλώνια Φθ.  Απογράφεται  για πρώτη φορά ως αυτοτελής οικισμός και συνοικισμός Λυχνού το 1961 με 0 κατοίκους, έκτοτε συνοικισμός Δ Δ Λυχνού Δ. Υπάτης με 6 κατοίκους.

Αμαλότες (Αμαλώτα)  Αμαλότα, λεγόταν και Αμβλότα. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας, ως απροσδιόριστος οικισμός στα φ. 174α -175β, με τους οικισμούς, Πλατύστομο, Μάκρυση, Βαρυμπόπη, και Χαλίλι, στα ανωτέρω αναφερόμενα φ. Υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.

Αμολή, Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ «Γιανουλάδι» με 20 σπίτια.Προεπαναστατικό οικισμός, λόγω της γειτνίασης με το Λιανοκλαδι, πιθανολογείται ότι είναι το Αμούρι. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρντίνας ως Αμούρι στο φ. 121β με τους οικισμούς Ρογοζιανό, Λάλα, Λιανοκλάδι, Καλαμάκι και Νιχώρι. Στα φ. 122α -122β, υπάρχουν και μεταγενέστερες εγγραφές.  Ανήκε στο Δήμο Παραχελωΐτών 1836- 1840, ενώ από το 1840- 1869 στο Δήμο Μακρακώμης, από το 1869- 1912; ΔΔΔ  ως ίδια Κοινότητα και Σήμερα στο Δήμο Λαμίας

Αμούρι της Λαμίας.  Βλέπε Αμολή

Αμπελάκι Φθ.  Δεν αναφέρεται από τον Πουκεβίλ, ούτε από την πρόθεση της Ρεντίνας. Διαλυμένος κτηνοτροφικό οικισμό μεταξύ Στύρφακα- Λιανοκλάδι-Μποξαΐς

Ανατολή Φθ, βλέπε Κομίργιανες

Ανοίγματα Φθ. Απογράφεται για πρώτη φορά το 1991 ως αυτοτελής οικισμός συνοικισμός Κλωνιού, με 25 κατοίκους. Συνοικισμός Κλωνιού  του Δήμου Σπερχειάδος με 57 κατοίκους.

Άνω Καλλιθέα Φθ: Βλέπε Γυφτοχώρι

Άνω Καμπιά: Βλέπε Καμπιά

Άνω Φτέρη: Βλέπε Φτέρη

Άπουλας Απροσδιόριστος προεπαναστατικός οικισμός, αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φ. 119α -119β, με τους οικισμούς Μεξιάτες, Μπίρμη, Κόπανος Μπογόμυλος και Αλποχώρι. Στα φ. 120α – 120β υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Δεν αναφέρεται από τον Πουκεβίλ

Αργύρια.Ο  Πουκεβίλ το κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατραντζίκ, με 10 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός. Διοικητικά ανήκε στο Δήμο Ομιλαίων (1836-1840) και από  1840 έως σήμερα στο Δήμο Σπερχειάδας. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας  στα φ. 202α – 202β υπάρχουν εγγραφές μεταγενέστερες της πρώτης

Αργυροχώρι Φθ  βλέπε: Βογόμυλος ή Μπογόμηλος

Αροβολιάρι (τρεις συνοικίες), Το σημερινό Ροβολιάρι. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 το κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Αροβολιάρι, με τρεις συνοικίες και 80 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φ. 152β  στα φ.152β -158α υπάρχουν εγγραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, η οποία κράτησε δύο χρόνια, απογράφτηκε ως Ροβολιάρι στο Δήμο Μακρακώμης, με  48 οικογένειες και 97 κατοίκους.  Διοικητικά από το 1836 έως το 1912  ανήκε στο Δήμο Μακρακώμης, Το 1912 αποτέλεσε ίδια Κοινότητα έως το 1999. Από το 1999 έως το 2010 αποτέλεσε Δ. Δ Δ Μακρακώμης

Αρχάνι, Προεπαναστατικός οικισμός. Ο  Πουκεβίλ το κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του  κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Αρχάνι με 20 σπίτια. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φ. 132α -133β   με τους οικισμούς Καναπίτσα, Παλιούρι, Δαρμένη Ράχη, και Μάραθος.

Ασβέστης Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Ασβέστη με 20 σπίτια. . Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φ. 138α -140α υπάρχουν εγγραφές μεταγενέστερες της πρώτης. ΣΤΑ Φ. 141β υπάρχουν γραφές του 1732. Από το 1836 αποτέλεσε  Κοινοτικό ΔΔΔ Παραχειλωϊτών μέχρι το   1840. Από το 1840- 1912 ΔΔ του Δήμου Μακρακώμης. Από το 1912- 1932 ως συνοικισμός Γιαννιτσούς. Νόμος ΔΝΖ΄ 30 Απριλίου 1932 ΦΕΚ 261/1932. Από  1-7-1932 ΦΕΚ 220/1932 αποσπάται από τη Γιαννιτσού και αποτέλεσε ίδια Κοινότητα. Σήμερα ως Δ.Δ. του Δήμου Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα. 

Αφεντικά Φθ.  Συνοικισμός Κοινότητας Λιτόσιλου με 132 κατοίκους το 1961, ενώ το 1981 με 10 κατοίκους. Έκτοτε έπαψε να απογράφεται ως αυτοτελής οικισμός και ενσωματώθηκε με τον οικισμό Βίτωλης.

Βασιλικά Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός. Ο  Πουκεβίλ τα κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια»» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Βασιλικά με  15 σπίτια. Από το 1836 ήταν συνοικισμός Υπάτης. Το 1835 στη ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, η οποία κράτησε δύο χρόνια. Απογράφτηκε ως Βασιλικά στο Δήμο Υπάτης, 6 οικογένειες και 22 κατοίκους.  Το 1912 αποτέλεσε ίδια Κοινότητα με συνοικισμό τη Λαδικού. Σήμερα ανήκει στη Λαμία μαζί με την Υπάτη.

Βαρκά Φθ. Σήμερα λέγεται επίσημα «Νέα Υπάτη» για πρώτη φορά απογράφεται 1971, ως Νέα Υπάτη, με 69 κατοίκους. Σήμερα συνοικισμός  Δ. Υπάτης με 59 κατοίκους

Βαρυμπόπη Φθ. (Μακρακώμη-Τσούκα)Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 την κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Βαρυμπόπη (παλαιά Βαριάνης επισκοπή κατεστραμμένη). με 40 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός,. η  σημερινή Μακρακώμη. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρντίνας στα φ. 174α – 175β με τους οικισμούς Πλατύστομο, Μάκρεση, Αμαλότες και Χαλίλι. Στα φ. 176α με μεταγενέστερες της πρώτης, αναφέρεται ως Βαρυμπόπι. Υπήρξε έδρα Δήμου Μακρακώμης. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφτηκε ως  Βαρυμπόπη [Μακρακώμη] είχε 45 οικογένειες και 203 κατοίκους. Μετονομασία  με  Α.Α. Υπ. Εσ. 3- 5-1916 ΦΕΚ 41/1916 σε Μακρακώμη.  Σήμερα ως Δήμος Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα περιλαμβάνει τους τέως Καποδιστριακούς Δήμους: Μακρακώμης, Σπερχειάδας, Τυμφρηστίων.

Βιτάλι Φθ, η σημερινή Βίτουλη. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 την κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Βιτάλι με 15 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός. Αναφέρεται, ως Βίτολη στην πρόθεση της Ρντίνας στα φ. 167α – 168β με τους οικισμούς Τζήκα (τσούκα), και Σοφού. Στα φ. 168β – 171α  με μεταγενέστερες της πρώτης.  Το 1835 η Βίτωλη δεν απογράφεται. Προεπαναστατικά ήταν τσιφλίκι του Αλή Πασά, που πέρασε στα χέρια του Αλβανού Αχμέτ Νεπρα(ε)βίστα και του Μαυριλιώτη Σταυρακόπουλου. Συν. Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού. Σήμερα υπάγεται στο Δήμο Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα.

Βλάχικος Φθ. Συνοικισμός Δημοτικό Διαμέρισμα Πουγκακίων Δήμο Σπερχειάδας με 40 κατοίκους.

Βλαχοκόνακα Φθ. Συνοικισμός Κοινότητας Περιβολίου (Μούστροβο) το 1931 είχε 29 κατοίκους.

Βογόμυλος Φθ. (Μπογόμηλος)σήμερα Αργυροχώρι .  Ο  Πουκεβίλ στην περιήγησή του, κατά το 1810,  τον κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Βογόμυλος με 60 σπίτια. Και σημειώνει: « Από το Πατρατζίκ μιάμιση ώρα ν. α Ο Βογόμυλος». « Ο Βογόμυλος αποδίδει την ίδρυσή του σε μια αποικία των Πατερνίων, οι απόγονοι των οποίων ασπάσθηκαν τον Μωαμεθανισμό». Διοικητικά ανήκε στο Δήμο Υπάτης. Το 1912 ήταν συνοικισμός της Υπάτης από την οποία αποσπάστηκε ως Κοινότητα (ΑΑ,Υπ. Εσωτερικών 7795/1924’ Προεπαναστατικός οικισμός σήμερα Αργυροχώρι. Αναφέρεται στη πρόθεση της Ρεντίνας ως Μπουγόμυλος. Στα φ. 119α – 119β  με τους οικισμούς Άπουλας, Μίρμπεη,  Κόπανος, Μεξιάτες.

Βούκαια Φθ, τα σημερινά Πουγκάκια. Ο Πουκεβίλ τα κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατραντζίκ, ως Βούκαια με 80 σπίτια. Προεπαναστατικός μεγάλος οικισμός, τα σημερινά Πουγκάκια. Κύρια ασχολία των κατοίκων η κτηνοτροφία. Τα Πουγκάκια την κλασική περίπτωση  του ελληνοβυζαντινού χωριού στα πρότυπα των χωριών Πήλιου, που περιλαμβάνει ένα κεντρικό σημείο του οικισμού με την πλατεία και την εκκλησία και περιμετρικά και αμφιθεατρικά αναπτύσσονται οι συνοικίες του. Συν. Δήμου Ομιλαίων (1836-1840)μ Στο Δήμο Τυμφρηστού (1840- 1912) Στη συνέχεια στο Δήμο Σπερχειάδας με 118 κατοίκους  με τους συνοικισμούς Βλάχικος, Κέδρα, Μαστοραίικα,  Ξενοκωστέικα Και Νεοχώρι (Κοστριάδος)

Γαβρες Φθ. Γαύρος. Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 10 σπίτια.   Το 1836 ως συνοικισμός του Δήμου Σπερχειάδας. Το 1839 κατοικείτο. Το 1843, όπου οι κάτοικοι  του  μετείχαν σε ξεχωριστές εκλογικές διαδικασίες, ως  Γάβρος για την εκλογή πληρεξουσίων. Το 1855[ οι αδελφοί, κάτοικοι Παλαιοβράχας Χρηστάκης και Γεώργιος Χατσίσκος Κτηματίες πούλησαν το χωριό για 850 δρχ στους αδελφούς Γεώργιον και Ιωάννην Θανασούραν κτηματογεωργούς κατοίκους του χωρίου Στάγια […]επώλησαν προς τους αδελφούς Γεώργιον και Ιωάννην Θανασούραν το δασώδες μέρος του ιδιοκτήτου του χωρίου Γαύρος κειμένου εις τον Δήμον Σπερχειάδος, ήτοι το προς δυσμάς μέρος αυτού, έχον όρια τα εξής: άρχεται από του λαγού το τσατάλι, λαμβάνει το ρεύμα  και βγαίνει εις το Ζερέλι, σύνορον Γαρδικιώτικον, εκείθεν πηγαίνει εις την Τρουμπέταν, ευβγαίνει εις τον έλατον και πίπτυει εις το δίασελον εις το νονοπάτι της Κωφολουμιάς, εκείθεν λαμβάνει την ευθείαν γραμμήν και ευβγαίνει  εις του Δανιήλ την βρύσιν καθώς χύνονται τα ύδατα της βρύσεως εις του ρεύμα και παίρνει το ρεύμα Καλυβόρευμα και έρχεται εις την ειρημένην θέσιν του λαγού το τσατάλι, απ’ όπου ήρχισεν το όριο] Συμβόλαιο 266/1839/ Β. Παρραιβός

Γαρδίκι Ομιλαίων Προεπαναστατικός οικισμός.  Ο Πουκεβίλ δεν το αναφέρει. Ο οικισμός από τα 1836 έως το 1840 υπήρξε έδρα του Δήμου Ομιλαίων.  Από το 1840 έως το 1878 υπάχθηκε στο Δήμο Σερχειάδας Αναφέρεται ως Γαρδίκι στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φ. 178α  με τους οικισμούς Λουκάδα (μάλλον Λευκάδα), Ρουσιανή, Μουτζουράκι, Μερτικάδα και στη Λάσπη του Καρπενησίου. Στα φ. 178β – 179α υπάρχουν    μεταγενέστερες  της πρώτης γραφές..  

Γδαρμένη Ράχη και Δαρμένη Ράχη, η σημερινή Γραμμένη, προεπαναστατικός οικισμός. Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του  κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Γδαρμένη Ράχη με 40 σπίτια. Το 1836 ανήκε στο Δήμο Παραχελωιτών. Από το 1840  και στη συνέχεια στο Δήμο Μακρακώμης. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Δαρμένη Ράχη στα φ. 132α – 133α μαζί με τους οικισμούς Καναπίτσα, Παλιούρι Μάραθος και Αρχάνι. Στα φ. 133β -134β  υ[‘αρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.

Γιαννιτσού Φθ. Βλέπε: Γιαννούτσι, Γλαβανίτσα και Γιαννιτσώτικα Καλύβια

Γιαννουλάδι Φθ. Το σημερινό Λιανοκλαδι. Ο  Πουκεβίλ  αναφέρει: «Τεσσεράμισι χιλιόμετρα περίπου βόρεια του Πατραντζίκ αφού περάσουμε το Σπερχειό  από μία πέτρινη γέφυρα με πέντε καμάρες μπαίνουμε στο Γιανουλάδι» και το αναφέρει ως Γιαννουλάδι  του Κτηματολογίου του Πατρατζίκ με 80 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός. Στην πρόθεση της Ρεντίνας αναφέρεται ως Λιανοκλάδι στα φ. 121β με τους οικισμούς Ρογοζιανό, Λάλα, Καλαμάκι Αμούρι και Νιχώρι. Στα φ. 122α – 122β, υπάρχουν γραφές μεταγενέστερης της πρώτης. Ήταν έδρα του Δήμου Παραχελωιτών από το 1836- 1840 και από το 1840- 1849 στο Δήμο Μακρακώμης. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Λαμιέων 

Γιαννιτσώτικα Καλύβια-Γιαννιτσού. Νέος μετ’ επαναστατικός οικισμός, Σήμερα Γιαννιτσού. Δημιουργήθηκε μετά την επικράτηση της επανάστασης του 1821 και κυρίως μετά την αναγνώριση των συνόρων στο φρύδι της Όρθρης 1833,  από κατοίκους της Παλαιάς Γιαννιτσούς και από Ασπροποταμίτες οι οποίοι με βάση τη συνθήκη του Λονδίνου και την προβλεπόμενη ανταλλαγή των πληθυσμών το 1833, μετανάστευσαν στον ελλαδικό χώρο, και  αποτέλεσαν τα Γιαννιτσώτικα Καλύβια» ως Κοινοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μακρακώμης. Το 1835 σε μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, η οποία κράτησε δύο χρόνια, απογράφεται ως «Γιαννιτσώτικα Καλύβια» στο Δήμο Μακρακώμης και είχε 503 κατοίκους και 117 οικογένειες.  Στα μέσα του 1856 μετονομάζεται σε Γιαννιτσού ως ΔΔ Μαμκρακώμης. Από το 1890 μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας μετονομάζεται σε Νέα Γιαννιτσού  μέχρι το 1912.Το 1912 η Γιαννιτσού κάνοντας χρήση του Νόμου ΔΝΖ΄/30 Απριλίου 1912 και του Διατάγματος  29/8/1912 ΦΕΚ 261/1912, αποσπάται από το Δήμο Μακρακώμης και δημιουργείται αυτοτελής Κοινότητα με συνοικισμό τον Ασβέστη μέχρι το 1832. Στις 1-7- 1932 ΦΕΚ220/1932 ο Ασβέστης αποσπάται από τη Ν. Γιαννιτσού και δημιουργεί αυτοτελή κοινότητα.

12 Δεκεμβρίου 1971 και βάσει του νόμου 795/1971 (ΦΕΚ 1 τΑ)  Απαλείφθηκε το πρώτο συνθετικό του χωριού «Νέα» και στο εξής η ονομασία του χωριού από  εδώ και στο εξής, θα είναι απλώς «Γιαννιτσού.

Με το νόμο 1622/1986/ προεδρικό διάταγμα 51/1987, η Ελλάδα διαιρείται σε 13 περιφέρειες, ενώ ο Ν.

Το 1997 με τη νέα Διοικητική μεταρρύθμιση του Ν. 2539/1997 γνωστός ως πρόγραμμα «Καποδίστρια Καποδιστριακοί Δήμοι» η Ν. Γιαννιτσού ως Γιαννιτσού πλέον υπάγεται ως κοινοτικό Δ. Δ στο δήμο Μακρακώμης.

Με τη νέα [Καλλικρατκή Μεταρρύθμιση] του 2010, Νόμος 3852/7/6/2010 με το ΦΕΚ87Α/7-6-2010 ,με την ονομασία «Καλλικράτης» η Γιαννιτσού παραμένει ως Κοινοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Μακρακώμης, οποίος διευρύνεται με έδρα την Σπερχειάδα.

Γιαννούτσι Φθ. και κατ΄ άλλους Γιανσού. Προεπαναστατικός οικισμός, σήμερα Παλαιά Γιαννιτσού. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Γιανούτσι, με 300 σπίτια.  Μετά την επικράτηση της επανάστασης και με την χάραξη των συνόρων, το 1833 δεν περιλήφθηκε στην Ελλάδα. Με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας 1881, αποτέλεσε Κοινοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Μακρακώμης και μέχρι σήμερα ως Παλαιά Γιαννιτσού.

Γλαβανίτσα Λαβανίτσα. Διαλυμένος προεπαναστατικό οικισμός, λίγο πιο κάτω από την κορυφή του όρους βόρεια των Λουτρών Πλατύστομου και της σημερινής Γιαννιτσούς. Ο Πούκεβίλ το τοποθετεί ως Λαβανίτσα στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ με 10 σπίτια, διατηρήθηκε μέχρι το 1836 και επέκεινα. Από πολλούς ερευνητές ταυτίζεται με τη Γιαννιτσού, στην πραγματικότητα ήταν ένας από τους διάσπαρτους μικρό-οικισμούς στο γιαννιτσώτικο χώρο που αποτέλεσαν τα γιαννιτσώτικα Καλύβια και στη συνέχεια το χωριό Ν. Γιαννιτσού και σήμερα Γιαννιτσού.

Γόργιανη Φθ: Βλέπε Αγόριανη

Γραμμένη Φθ. βλέπε Γδαρμένη Ράχη

Γυφτοχώρι-(Αιγυπτοχώρι), σημερινή Άνω Καλλιθέα Φθιώτιδος. Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Γυφτοχώρι με 30 σπίτια. Το 1835 σε μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, η οποία κράτησε δύο χρόνια, απογράφεται ως «Αιγυπτοχώρι» στο Δήμο Σπερχειάδος και είχε 183 κατοίκους και 40 οικογένειες.  Δεν αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας. Διοικητικά ανήκε στο Δήμο Σπερχειάδας. Με Διάταγμα Υπ. Εσωτερικών 8077/1915 μετονομάστηκε σε Άνω Καλλιθέα -Καλλιθέα.  

 Δαρμένη ή Γδαρένη Ράχη Φθ: Βλέπε Γραμμένη.

Δάφνη Φθ. Εδώθε Χομίργιανη :Βέπε Κομίργιανες δύο οικισμοί

Δίκαστρο Φθ. Βλέπε Ζημιανή.

Δερβέν Καρυά Φθ. Βλέπε  Μοσχοκαρυά

Δερβέν Φούρκα Φθ. Βλέπε Καλαμάκι

Δίλοφο-Μπρούφλιανή Φθ: Βλέπε Προφύλιανη.

Ζαπάντη Φθ. Διαλυμένος οικισμός στο Δήμο Υπάτης, υπήρξε μέχρι το 1912. Ο Γ. Λέλης, θεωρεί τον οικισμό ως θερινή βοσκή με κονάκια

Ζαπούζι η σημερινή Ζιόψη, Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Ζαπούζι, με 15 σπίτια.Προεπαναστατικός οικισμός. Οι κάτοικοι στις αρχές του 20ου αιώνα λόγω κατολισθήσεων αναγκάσθηκαν να την εγκαταλείψουν και  δημιούργησαν την κοινότητα Άγιο Γεώργιο. Μετονομάστηκε σε Ασπρόκαμπος με Διάταγμα 9-9-1927 ΦΕΚ/ 206/1927, αλλά διατηρήθηκε η παλαιά ονομασία. Συνοικισμός του Δήμου Τυμφρηστού και ως Σιόπος. Το 1981 απογράφεται για τελευταία φορά με 0 κατοίκους.

Ζέλι-Ζέλη ή Ζηλευτό Φθ. Βλέπε Ζώλοι

Ζερέλι  και Ζερέλια Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός κοντά στο Γαρδίκι Για τελευταία φορά απογράφεται, ως αυτοτελής οικισμός το 1961 συνοικισμός Κοινότητας Καναλίων με 38 κατοίκους. Αναφέρεται κα με τον οικισμό Χιλιομόδι Φτέρης Συμβόλαιο Ιω Σκαβέντζου

Ζιμιανή Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός Τυμφρηστού, το σημερινό Δίκαστρο. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Ζαπούζι, με 20 σπίτια. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας.

Ζιόψη Φθ. βλέπε: Ζαπούζι

Ζώλοι Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός, πιθανόν το σημερινό Ζηλευτό. Ο  Πουκεβίλ τον κατατάσσει στο τμήμα «Γιανουλάδι» του  κτηματολογίου του Πατρατζίκ, με 10 σπίτια. Το Ζηλευτό ή Ζέλι από 1836 έως το 1840 ανήκε στο Δήμο Παραχελωιτών με έδρα το Λιανοκλάδι. Από το 1840 έως το 1869 ανήκε στο Δήμο Μκρακώμης, ως Συν. Κοινότητας Λιανοκλαδίου. Το 1912 αποσπάστηκε από την Κοιν. Λιανοκλαδίου και αποτέλεσε ίδια Κοινότητα.

Θέρμα Φθ: Προεπαναστατικός οικισμός κοντά στα Λουτρά Πλατύστομου,  στους πρόποδες του Βουνού Γλαβανίτσα, και όχι στα Λουτρά Υπάτης. Τα αναφερόμενα Θέρμα[6]  ως  προεπαναστατικός οικισμός ανήκε στα Γιαννιτσώτικα Καλύβια-Γιαννιτσού με 5 Σπίτια. Στην πρόθεση της Ρεντίνας αναφέρονται  στα φ. 159α  με τους οικισμούς Γλαβανίτσα, Τοπόλου και Λιτόσιλο.  Δεν αναφέρονται από τον Πουκεβίλ.

Θραψιμιώτικα Καλύβια Φθ: Προεπαναστατικός οικισμός-καλύβες Γεωργοκτηνοτρόφων. Στην απογραφή του 1835 είχε 32 κατοίκους και  9 οικογένειες, ανήκε στο Δήμο Μακρακώμης, στο δρόμο Μακρακώμη- Τμφρηστό. Υπήρχε και χάνι.

Ισώματα Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός στην περιοχή της Φτέρης. Αναφέρεται σε Συμβόλαιο 39/1839 και 50 του Συμβολαιογράφου Περραιβού μαζί με τους οικισμούς Καστρί και Κατσαούνο

Καλάβραχα[7] Φθ. η σημερινή Παλαιοβράχα. Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 30 σπίτια. .Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους απογράφεται ως  Σπερχειάς [Παλαιόβραχον] στο Δήμο Σπερχειάδας και είχε 72 οικογένειες και 347 κατοίκους. Πιθανολογείται ότι ήταν έδρα του Δήμου Σπερχειάδας για κάποιο διάστημα. Προεπαναστατικά την  κατοικούσαν Τούρκοι και Έλληνες. Διοικητικά από το 1836 έως το 1912 ανήκε στο Δήμο Σπερχειάδας Σήμερα Κοινοτικό διαμέρισμα ανήκει στο Δήμο Μακρακώμης, με έδρα την Σπερχειάδα.  Δεν αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας.  

Καλαμάκι Φθ. Λεγόταν και Δερβέν Φούρκα. Προεπαναστατικός οικισμός, κοντά στο Λιανοκλάδι, το μονοπάτι που οδηγεί στο Δομοκό. Συνοικισμός Δήμου Παραχελωιτών από το 1836- 1840, από το 1840 – 1859 και έως 1912 στο Δήμο Μακρακώμης. Το 1833  «Η Ελληνική Κυβέρνηση ίδρυσε  μεθοριακούς σταθμούς, μέσα στα όρια του Νομού και στρατώνες, μια εξ αυτών ήταν και στο χωριό Δερβέν  Φούρκα»

Καλιγά Φθ ή Καληγά. Διαλυμένος οικισμός. Το 1835 αποτελούσε μια ενορία με το Αγά-Σπερχειάδα, είχε  4 οικογένειες και 17 κατοίκους(1836-1861).  

Καλύβι Φθ. Απροσδιόριστος προεπαναστατικός οικισμός. Ο Πουκεβίλ τον κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 40 σπίτια. Δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες

Καμπιά Φθ. σήμερα Άνω Καμπιά. ». Ο Πουκεβίλ τα κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 15 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Καμπιά» στο Δήμο Σπερχειάδας με 67 κατοίκους και με 16 οικογένειες, Διοικητικά ανήκε στο Δήμο Σπερχειάδας ως συνοικισμός. Κάτω Καμπιά Φθ. Σήμερα ως ενιαίος οικισμός με τα Άνω Κάτω  Καμπιά και χάνια Καμπιά ανήκει στο Δήμο Σπερχειάδος με 159 κατοίκους. Σύμφωνα με την έρευνα για τους Φθιώτες αγωνιστές  του 1821, καταγράφηκαν 35 από αυτούς, ενώ στις συνταγματικές εκλογές του 1843  οι συμμετέχοντες κάτοικοι-άρρενες ανέρχονται στους 26

Καναπίτσα Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός μεταξύ Αρχάνι, Πλατύστομο και Γιαννιτσούς. Αναφέρεται στην Πρόθεση της Ρεντίνας, ως απροσδιόριστος οικισμός, στα φ, 132α  – 133α  με τους οικισμούς Παλιούρι, Δαρμένη Ράχη, Μάραθος, και Αρχάνι. Στα φ. 133β – 134β, υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Πιθανόν να έλαβε την ονομασία ως Καναπίτσα, διότι στην περιοχή ευδοκιμεί το φυτό Καναπίτσα. Με τις βέργες του έπλεκαν Κοφίνια και καλάθια. Επίσης στην κατανομή των λιβαδιών-βοσκοτόπων, ο Ζουλούμης φέρεται να αγόρασε σχεδόν τα μισό Αρχάνι. Και με έγγραφό του, προς τον οικονομικό έφορο Φθιώτιδος, ζητά να του παραχωρηθεί και το λιβάδι «Καναπίτζα» για να τοποθετήσει τα ποίμνιά του «Πηγή:  Lavanitsa.gr «Γ. Α. Κ Εθνικά Κτήματα» Φ. 2845»

Καπνοχώρι Φθ.  Βλέπε Ρογοζιανό

Καράλι Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός στην περιοχή της Υπάτης. Εκτιμάτε ότι βρισκόταν στο τρίγωνο Ροδωνιά. Λαδικού, Λουτρά Υπάτης. Υπήρχε μέχρι το 1862.

Καρβουνοχώρι Φθ. Διαλυμένος οικισμός ανάμεσα στα χωριά Πουγκάκια- Πίτσι και Μουτζουράκι. Κατοικήθηκε τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Καταλάμβανε την περιοχή του Εθνικού δάσους «Πολιάνα» Υπήχθη στο ιδιοκτησιακό καθεστώς  των Εθνικών γαιών. Οι τελευταίοι κάτοικοι μετ εγκαταστάθηκαν στα χωριά Πουγκάκια, Κανάλια και Λευκάδα.

Κάρνα Φθ. Βλέπε Μπαστάνη

Καρυά Υπάτης Φθ. Αναφέρεται και ως «Τουρκοκαρυά»  Βλέπε Πουλοκαρυά

Καρυά  Φθ. Δερβέν Καρυά, η σημερινή Μοσχοκαρυά.  Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του  κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Καρυά με 20 σπίτια. (Μονοπάτι που οδηγεί στη Θαυμακό) Δερβέν Καρυά η σημερινή  Μοσχοκαρυά. Προεπαναστατικός οικισμός. Μετονομασία από Δερβέν Καρυά σε Μοσχοκαρυά, Διάταγμα 9- 9- 1927 ΦΕΚ 206/1927. Συνοικισμός Δήμου Παραχελωιτών (1836- 1840), 1840 έως 1912 ανήκε στο Δήμο Μακρακώμης. Σήμερα ανήκει ως Κοινοτικό Διαμέρισμα στο Δήμο Λαμίας, «Η Ελληνική Κυβέρνηση ίδρυσε  μεθοριακούς σταθμούς, μέσα στα όρια του Νομού και στρατώνες, μια εξ αυτών ήταν και στο χωριό Δερβέν  Καρυά

Καστανιά, Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός, λεγόταν και «Πασπαλάς». Ο  Πουκεβίλ την κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Καστανιά   με 30 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφτηκε ως Καστανιά στο Δήμο Υπάτης και είχε 66 οικογένειες και 302 κατοίκους. Διοικητικά από το 1836- 1912 ανήκε στο Δήμο Υπάτης, Από το 1912 αποτέλεσε ίδια Κοινότητα με συνοικισμό το Καπνοχώρι. Δεν αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας.

Καστρίτι Φθ. Το σημερινό Καστρί Φθ, προεπαναστατικός οικισμός. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 το κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 20 σπίτια. Συνοικισμός Μακρακώμης 1836- 1912. Από το 1912. Συνοικισμός της Κοινότητας Γραμμένης, από την οποία αποσπάστηκε ως ίδια Κοινότητα(Διάταγμα 13- 11 1928 ΦΕΚ 240/1928) με συνοικισμό το Παλιούρι

Καστριτσα Φθ. (ερείπια) Προεπαναστατικός και διαλυμένος οικισμός με Αρχαία ευρήματα. Πιθανολογείται, ότι είναι η Αρχαία Υπάτη. Ο Πούκεβιλ, στην περιήγησή του, κατά το 1810, την κατατάσσει  στα «Βλαχοχώρια» του Κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Καστρίτσα με 20 σπίτια ερείπια: «Προχωρόντας πέντε χιλιόμετρα περίπου κατά μήκος της αριστερής όχθης του Σπερχειού, φτάνουμε στην Καστρίτσα. Κοντά σε αυτό το χωριό βρίσκονται ερείπια μιας κυκλώπειας πόλης με ελληνικές και ρωμαϊκές αναστηλώσεις, που όλοι συμφωνούν ότι πρόκειται για την αρχαία Υπάτη»

Καστρί Φθ. βλέπε Καστρίτι

Καστρί Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός στην περιοχή της Φτέρης. Σήμερα, πιθανόν ένα τοπωνύμιο

Κατζαούνο Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός ορεινό οικισμός στο όρος Γουλιανά-Κατζαούνο μεταξύ Παλαιοβράχας και Φτέρης. Ιδιοκτησιακά ανήκει στη Φτέρη

Κάτω Καλλιθέα Φθ. Δημιουργήθηκε τον 20ο αι.  από κατοίκους της Άνω Καλλιθέας Στη συνέχεια Δ Δ Δ Σπερχειάδας με 236 κατοίκους, έχει συνοικισμό τη Άνω Καλλιθέα

 Κάτω Καμπιά Φθ. Βλέπε Καμπιά.

Κάτω Κανάλια Φθ.  ΔΔΔ. Σπερχειάδας με 65 κατοίκους

Καψί Φθ. (τρεις συνοικίες Μεσαία – Πέρα – Μεγάλη) . Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Καψί, με  150 σπίτια και τρεις συνοικίες. Προεπαναστατικοί οικισμοί Τυμφρηστού, οι τρεις Συνοικίες Πέρα Καψη, Μεσαία Κάψη, Μεγάλη-Τυμφρηστός. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας, στα φ.178α με τους οικισμούς Λουκάδα, Ρουσιανή, Μοιτζουράκι, Μερτηκάδα και την Λάσπη Καρπενησίου. Στα φ. 178β – 179α , υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.

Κέδρα Φθ. Για πρώτη φορά απογράφεται το 1971, ως αυτοτελής οικισμός συνοικισμός Κοινότητας Πουγκακίων με 33 κατοίκους.

Κλωνί Φθ. Ο Πουκεβίλ το κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 40 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως «Κλωνί» στο Δήμο Σπερχειάδας, με 85 κατοίκους και με 22 οικογένειες.  Συνοικισμός Δήμου Σπερχειάδας 1836-1912, με τα Ανοίγματα και τα Τριφύλλια[8]. Δεν αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας.

Κολοκυθιά Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός. Ο  Πουκεβίλ στην περιήγησή του, κατά το 1810,  την κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του Κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Κολοκυθιά με 10 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Κολοκυθιά στο Δήμο Καλλιαίων και είχε 16 οικογένειες και 59 κατοίκους. Διοικητικά το 1836- 1840 ανήκε στο Δήμο Καλλιαίων. Από το 1840 – 1878 στο Δήμο Ομιλαίων. Από το 1878 – 1912 στο Δήμο Σπερχειάδας. Δεν αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας.

Κομίριανες Φθ. (δύο συνοικίες),  . Ο  Πουκεβίλ στην περιήγησή του, κατά το 1810, τις κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του Κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Κομίργιανες με 40 σπίτια.  Προεπαναστατικοί οικισμοί, σήμερα οι Χομίργιανες: Η  Πέρα ως Ανατολή και η Εδώθε ως Δάφνη.

Ανατολή: Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους ως Πέρα χωμίργιανη είχε 28 οικογένειες και 113 κατοίκους. Μετονομασία Διάταγμα 28 – 1912 ΦΕΚ 261/1912. Το 1836 ανήκε στο Δήμο Καλλιέων, ως «Πέρα Χομήργιανη», από το 1840 στο Δήμο  Υπάτης και στη συνέχεια στο Δήμο Σπερχειάδας μέχρι σήμερα.

Δάφνη Φθ: Εδώθε Χομίργιανη. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους απογράφεται ως Εδώθε Χομίργιανη στο Δήμο Καλλιαίων, είχε 18 οικογένειες και 82 κατοίκους. Μετονομασία με Διάταγμα 9 – 9 -1927 ΦΕΚ 206/1927

Κόπανος Φθ.   Απροσδιόριστος διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός δυτικά της Υπάτης. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας, με τους οικισμούς  Άπουλας, Μιξιάτες, Μπογόμυλος και Αλποχώρι. Ήταν πατρίδα του Αρχιερέα Ν. Πατρών(Υπάτης) Ιωσήφ το 1650-1657.

Κοστράβα Φθ. Κοστριάδα ή Γκοστριάδα. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός κοντά στο Νεοχώρι Κοστριάδος. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Κοστράβα, με τους οικισμούς Παλαιόκαστρο και Περίλευτο. Ο οικισμός πιθανολογείται ότι είναι ίδιος με τον αμέσως επόμενο

Κοστριάδες Φθ. Μεσαιονικός διαλυμένος οικισμός στα όρια του Σημερινού Νεοχωρίου Τυμφρηστού (Κοστριάδος) οι κάτοικοι του χωριού είχαν ως κύρια ασχολία την Κτηνοτροφία. Το 1844 ήταν έδρα του Δήμου Τυμφρηστού. Από την  έρευνα των Στρατιωτικών καταλόγων των Αγωνιστών του 1821 των «Γ. Α. Κ. τόμος Αριστεία», Βρέθηκε,  ότι, το χωριό έδωσε 109 αγωνιστές  με σημαντική δράση. Των όσων τα πιστοποιητικά των εκδουλεύσεών των έχουμε, αναγράφουν καταγωγή από Νεοχώρι Κοστριάδος

Κουκιά και Υποράχη Φθ .   Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Κουκιά με 20 σπίτια. Προεπαναστατικά και μετεπαναστατικά ήταν τσιφλίκι του Μήτσου Κοντογιάννη, βρίσκονταν κοντά στη σημερινή  Πτελέα, με την οποία ενσωματώθηκε το 1836 ως συν. στο Δήμο Σπερχειάδας. Στην απογραφή του 1835 που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Κουκια στο Δήμο Σπερχειάδας, με 10 οικογένειες και 40 κατοίκους. Το 1912 στο Δήμο Τυμφρηστού. Μετονομάστηκε σε Πύργος και αποτέλεσε συνοικισμός Κοινότητας  Πτελέας

Κουμαριώτης Φθ. Απροσδιόριστος διαλυμένος οικισμός στην περιοχή της Υπάτης. «Στο συμβόλαιο 279/1866(Ι. Σκαβέντζος) ο συμβολαιογράφος αναφέρεται ως κάτοικος Πετρμαγούλας Κουμαριώτου Υπάτης, ενώ στο Συμβόλαιο 2182/1871 ως κάτοικος Κουμαριώτου της Υάτης» Δεν είναι γνωστό εάν υπήρχε Πετρομαγούλα οικισμός.

Κουποχώρι Φθ,  Ο  Πουκεβίλ  κατατάσσει τον οικισμό στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ,  με 60 σπίτιαΔεν αποκλείεται, σύμφωνα με τη σειρά που καταγράφονται τα χωριά της Υπάτης από τον F.  Pouqueville, το Κουποχώρι ως πληθυσμιακά μεγάλο χωριό τότε, και στη συνέχεια είναι το Νεοχώρι Καλλιέων Υπάτης.  Το Νεοχώρι Φθ. το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Νεοχώρι στο Δήμο Καλλιαίων, είχε 66 οικογένειες και 296 κατοίκους.Από το 1836 διοικητικά  ανήκε στο Δήμο Καλλιέων με έδρα το Νεοχώρι και αργότερα με νέα Διοικητική διάταξη 1846 αποτέλεσε Κοινοτικό Δ. Υπάτης. Το 1843 στις συνταγματικές εκλογές ψήφισαν συνολικά 66 άτομα από το Νεοχώρι Καλλιέων. Ενώ σύμφωνα με την μέχρι τώρα καταγραφή των αγωνιστών του 1821, ανέρχονται στους 109. Η Πρόθεση της Ρεντίνας το αναφέρει ως  Νιχώρι Φθιώτιδος που αναγράφεται στο φ. 121β μαζί με τους οικισμούς Ρογοζιανό, Λάλα, Καλαμάκι και Αμούρι. Στα φ. 122α – 122β, υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.   Συνήθως οι ερευνητές συγχέουν το Νεοχώρι Υπάτης  με το Νεοχώρι Κοστριάδος, το οποίο ανήκει στο Δήμο Τυμφρηστού. Όπως αναφέρεται πιο πάνω.

Κούρνοβο Φθ. το σημερινό Τρίλοφο. Ο Πουκεβίλ το κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του  κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Κούρνοβο με 30 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός το σημερινό  Τρίλοφο. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φ.135α – 136α. Στα φ. 136β – 137β, υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Από το 1936 – 1840) Συν. Δήμου Παραχελωιτών. Από το 1840 – 1912 και μέχρι σήμερα ανήκει στο Δήμο Μακρακώμης. Μετονομασία με Βασιλικό Διάταγμα 20 -11-1957. ΦΕΚ 23Α/1957.

Κουτσούφλιανη Φθ. Βλέπε Ούτζφλιανη

Κουφόδενδρα Φθ. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως «Κουφόδεντρα» με 42 κατοίκους και με 10 οικογένειες, Συν. Δ. Σπερχειάδας (1836-1912) Το 1912 υπήρξε συν της Σπερχειάδας.  και έπειτα ενσωματώθηκε στον ιστό της Σπερχειάδας. Στις εκλογές του 1843 βρέθηκε ονομαστικός κατάλογος με 10 Ψηφοφόρους

Κρανιά Φθ  Απροσδιόριστος οικισμός στο Δήμο Καλλιέων-Υπάτης.  Το 1836 στην ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Κρανία στο Δήμο Καλλιαίων και  είχε 7 οικογένειες και 21 κατοίκους.  

Κυδωνιά Φθ. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Κυδωνιά, με 5 σπίτια. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός μεταξύ Πάπας [Μεσσοχώρι] Παλιάς Γιαννιτσούς -Ασβέστη. Σήμερα ένα τοπωνύμιο με ελάχιστα απομεινάρια.

Κιλυμόδι Φθ.  Βλέπε χιλιμοδο

Κυριακοχώρι Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός. Ο Πουκεβίλ τον κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 60 σπίτια και με την ίδια σημερινή ονομασία. Από το 1836 – 1840, ανήκε στο Δήμο Ομιλαίων και από 1878 – 1912 στο Δήμο Σπερχειάδας,. Σήμερα με τις νέες Διοικητικές μεταρρυθμίσεις στο Δήμο Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα.

23 Λαβανίτσα Φθ. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 την κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Λαβανίτσα με 10 σπίτια. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός στο χώρο της Ν. Γιαννιτσούς,  ένας ακόμη προεπαναστατικός οικισμός που αποτέλεσαν τα «Γιαννιτσώτικα Καλύβια»  και στη συνέχεια τη Γιαννιτσού. Σήμερα είναι ένα απλό τοπωνύμιο μα απομεινάρια κατεστραμμένων οικιών.    

18 Λαγός. Φθ Ο Πουκεβίλ τον κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 5 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός ανάμεσα Λευκάδα και Γαρδίκι. Σήμερα λέγεται «Λαγέικα». Είναι συνοικισμός (άτυπος) της Φτέρης και βρίσκεται πάνω στο δρόμο Λευκάδα-Γαρδίκι.

Λαδικού Φθ.  Δεν αναφέρεται από το Πουκεβίλ, πιθανόν να ανήκε  στο Συν. Κοινότητας  Βασιλικών μέχρι το 1912, από την οποία αποσπάστηκε ως ίδια Κοινότητ, με το Διάταγμα 29-1- 1934 ΦΕΚ 44/20- 1- 1934. Στη συνέχεια υπήχθη στο Δήμο Υπάτης. Σήμερα με τον Καλλικρατικό Δήμο υπάγεται στο Δήμο Λαμίας.

Λάλα Φθ. η σημερινή Ρωδονιά.  Προεπαναστατικός οικισμός, η σημερινή Ροδωνιά. Ο  Πουκεβίλ. στην περιήγησή του, κατά το 1810, την κατατάσσει στα ««Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Λάλα με 20 σπίτια. Αναφέρεται στη Πρόθεση της Ρεντίνας. Το 1835 στην ανεπίσημη απογραφή, η οποία  έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Λάλα του Δήμου Υπάτης, είχε 33 οικογένειες και 137 κατοίκους. . Μετονομασία σε Ροδωνιά, με Διάταγμα 9 – 9 -1927 ΦΕΚ 206/1927.

Λέτα Φθ. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Λέτα, με 20 σπίτια.  Δεν αποκλείεται να είναι ο διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός Λυτά ή Λύπο ή Λίτα, κοντά στη Παλαιά Γιαννιτσού[9]. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φ. 97α – 97β . Στο φ, 97β υπάρχουν λίγοι στίχοι με γραφή μεταγενέστερη της πρώτης και ως απροσδιόριστος διαλυμένος οικισμός.

Λεύκα Φθ.Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 το κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατραντζίκ, ως Λεύκα με 10 σπίτια. Προεπαναστατικό χωρίδιο το οποίο βρισκόταν ανάμεσα Σκόρλια και Κουκιά. Ενσωματώθηκε στη Πτελέα. Η περιοχή της Λεύκας επειδή μετεπαναστατικά υπάχθηκε από τα ελληνικό Κράτος στη κατηγορία των Εθνικών κτημάτων διεκδικήθηκε, από τους κατοίκους της Σκόρλιας

Λευκάδα Φθ. Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατραντζίκ, με 20 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους περιηγητές, απογράφεται ως «Λευκάδες» στο Δήμο Σπερχειάδας  με 25 κατοίκους και με  6 οικογένειες, Κατά το Γιώργο Δημητρίου  ο οικισμός δημιουργήθηκε από κατοίκους από την Παλαιολευκάδα, τα Πουγκάκια, το Καρβουνοχώρι και τα Κανάλι. Συνοικισμός Δήμου Σπερχειάδας Σήμερα Δ,Δ,Δ Δήμου Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα.

Λιανοκλάδι Φθ. βλέπε Γιαννουλάδι

Λιάσκοβο Φθ. (Μεσοχώρι) Ο  Πουκεβίλ το κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Λιάακοβο  με 15 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Λιάσκοβο στο Δήμο Υπάτης με 21 οικογένειες και 96 κατοίκους. Προεπαναστατικός οικισμός. Μετονομασία σε Μεσοχώρι  Υπάτης» 9 – 9 -1927 ΦΕΚ 206/1927. Διοικητικά από το 1836 – 1912 ανήκε στο Δήμο Υπάτης.

Λιζάνη και Άη Δημήτρης Φθ. Ο  Πουκεβίλ τον κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 10 σπίτια. Κατά το Γιώργο Δημητρίου, προεπαναστατικός, διαλυμένος οικισμός, στην περιοχή του Τυμφρηστού. ανάμεσα στο χωριό Πίτσι και στην τοποθεσία Άνω Καρές. Σήμερα τοπωνύμιο  Αη Δημήτρης. Δεν αποκλείεται να είναι ο οικισμός Πίτσι. 

Λιτόσιλο Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός ΒΔ της Μακρακώμης. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, ως Λιτόσιλο στο Δήμο Μακρακώμης και είχε 14 οικογένειες και 56 κατοίκους. Από το 1836 διοικητικά ανήκε στο Δήμο Μακρακώμης. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας μαζί με τους οικισμούς Γλαβανίτσα, Θέρμα (Γιαννιτσούς). Τοπόλου στα φ. 159α – 160α , υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.

Λουπάκι Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός κτηνοτροφικός οικισμός της Οίτης στην ομώνυμη τοποθεσία, Συνοικισμός της Υπάτης εως το 1912.

Λουτρά Πλατύστομου Φθ. Διοικητικά ως συν. Πλατύστομου ανήκουν στο Δήμο Μακρακώμης, «Στο απώτερο παρελθόν, λεγόταν ότι, διεκδικήθηκαν και από τη Γιαννιτσού, καθότι ο οικισμός «Θέρμα» που αναφέρεται  είναι στο σύνορο με τα Λουτρά». Μέλει να επιβεβαιωθεί η ανωτέρω πληροφορία μέσα από τη έρευνα».

Λουτρά Υπάτης Φθ. Λεγόταν και «Θέρμα».  Συνοικισμός Κοινότητας Υπάτης έως το 1912, Το Ο Δ. Χατσίσκος μετεπαναστατικά, όπως ο ίδιος αναφέρει,  το 1829, αγόρασε ένα μεγάλο μέρος των Κτημάτων του από τους Οθωμανούς ιδιοκτήτες. Υπάρχει εκτενής αλληλογραφία μεταξύ του ιδίου και της μικτής Ελληνοοθωμανικής επιτροπής. «Γ. Α. Κ. -Κεντρική Υπηρεσία Εθνικά Κτήματα»

Λυχνό Φθ. Συνοικισμός Υπάτης Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Λυχνό στο Δήμο Υπάτης και είχε 14 οικογένειες και 53 κατοίκους. Από το 1836 έως το 1912 και έκτοτε μαζί με τα Αλώνια Δ.Δ.Δ. Υπάτης με 290 κατοίκους.

Μαβρίλος Φθ. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Μαυρίλο, με  150 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός Τυμφρηστού, το σημερινό Μαυρίλο. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας στο φ. 181α στο οποίο οι γραφές είναι μεταγενέστερες της πρώτης. Διοικητικά ανήκε στο Δήμο Τυμφρηστού με έδρα το Νεοχώρι 1836 -1840. Από το 1840 – 1912 είναι έδρα του Δήμου Τυμφρηστού. Στην περιοχή του λειτουργούσαν μπαρουτόμυλοι

Μαγούλα Φθ. Για πρώτη φορά απογράφεται ως αυτοτελής οικισμός το 1971, συνοικισμός Δήμου Υπάτης. Έκτοτε, ως συν. Δ.Δ. Λουτρών Υπάτης υπαγόμενοι στο Δήμο Υπάτης.

Μακρακώμη Φθ. Βλέπε Βαρυμπόπη.

Μακρη Φθ. ( Μάκρυσι και Μάκρεζι). Ο Πουκεβίλ στην περιήγησή του, κατά το 1810,  την κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του Κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Μακρέζι με 40 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός, η σημερινή Μάκρη. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας, ως Μάκρεσι στα φ.174α, με τους οικισμούς Πλατύστομο, Βαριμπόπη, Αμαλότες και Χαλίλι. Στα φ. 174β – 175β  υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Μετονομασία Διάταγμα 9- 9 -1927 ΦΕΚ 206/ 1927. Διοικητικά από το 1836 – 1840 ανήκε στο Δήμο Παραχελωιτών. Από το 1840 – 1912 στο Δήμο Μακρακώμης. Σήμερα Κοιν. Διαμέρισμα του Δ. Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα

Μαντέτσι, Φθ. (Περιστέρι) Ο  Πουκεβίλ το κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Μαντετσι με 5 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους , απογράφεται ως Μάντετσι στο Δήμο Υπάτης και  είχε 9 σπίτια και 31 κατοίκους. Προεπαναστατικός Οικισμός στην περιοχή της Υπάτης το σημερινό Περιστέρι. Μετονομασία 9 – 9 – 1927 ΦΕΚ 206/1927. Από το 1836 έως το 1912 συνοικισμός Δήμου Υπάτης. Σήμερα  Δ.Δ.Δ Λαμίας

Μάραθος Φθ: Δεν τον αναφέρει ο Πουκεβίλ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός ανάμεσα Τρίλοφο-Γραμμένη (Κούρνοβο- Δαρμένη Ράχη). Ήταν τσιφλίκι του Αλή πασά και υπήχθη στα Εθνικά Κτήματα. Πιθανόν διοικητικά ανήκε στο Κούρνοβο-Τρίλοφο ή Γραμμένη. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φ. 132α – 133α, με τους οικισμούς: Καναπίτσα, Παλιούρι, Δαρμένη Ράχη και Αρχάνι. Στα φ. 133β – 134β, υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.

Μάρμαρα Φθ. Ο  Πουκεβίλ τα κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Μάρμαρα με 3 σπίτια.

Σέλιανη πρώην Καλλιαία Φθ. Ο  Πουκεβίλ την κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του Κτηματολογίου του Πατρατζίκ,  με 50 σπίτια. Εδώ βλέπουμε ότι ο Πουκεβίλ βρήκε δύο οικισμούς οι οποίοι  βασικά ήταν πολύ κοντά ο ένας με τον άλλο. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Καλλιέα, είχε 77 οικογένειες και 346 κατοίκους. Από το 1836 – 1840 η Σέλιανη ανήκε στο Δήμο Καλλιέων. Το ίδιο συμβαίνει και τις εκλογές του 1843. Τα Μάρμαρα σε αυτές τις δύο περιπτώσεις δεν αναφέρονται. Μετονομασία, με το Διάταγμα  9 – 9 -1927  ΦΕΚ 206/1927, συγχωνεύονται οι δύο οικισμοί  με την ονομασία Μάρμαρα.

Μαστοραίικα Φθ, Απογράφεται για πρώτη φορά το 1961 ως αυτοτελής οικισμός συνοικισμός Πουγακίων με 42 κατοίκους. Έκτοτε συν. Δ Δ Παγκακίου υπαγόμενος στο Δήμο Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα.

Μπαστάνι Φθ.  (Κάρνα) Το 1835 σε μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους περιηγητές, ως Κάρνα στο Δήμο Σπερχειάδαςκαι φέρεται  να είχε 7 οικογένειες και 26 κατοίκους. Σήμερα ως συνοικισμός της Σπερχειάδας.

 Μαυρίλο Φθ. Βλέπε Μαβρίλος

Μερκάδα Φθ. (Μερτηκάδα) Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Μερκάδα με 20 σπίτια. Λέγονταν και Μερτηκάδα Προεπαναστατικός οικισμός. Από το 1836 – 1840 ανήκε στο Δήμο Τυμφρηστού και έδρα του 1840- 1912. Και έπειτα ως κοιν. Διαμέρσμα του Δήμου Αγίου Γεωργίου. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας, ως Μερτηκάδα στο φ. 178α  με τους οικισμούς Λουκλαδα, Ρουσιανή, Κάψη, Μοιτζουράκη, Γαρδίκι και τη Λάσπη Καρπενησίου. Στα φ. 178β – 179α υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.

 Μεσαία Κάψη Φθ. Βλέπε: Καψί

 Μεξιάτες: Βλέπε το αμέσως επόμενο Μιχάδες

Μεσοποταμία Φθ. Βλέπε Χαλίλη.

Μεσοχώρι Φθ. Βλέπε Πάπα

Μιχάδες Φθ. Ο  Πουκεβίλ στην περιήγησή του, κατά το 1810, τον κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Μιχάδες με 40 σπίτια. Πιθανολογείται ότι είναι η Μιξιάτες. Απροσδιόριστος, διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός, πιθανόν στην περιοχή Υπάτης. Αναφέρονται στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Μιξιάτες στο φ, 119α – 119β με τους οικισμούς Άπουλας, Μίρμπη, Κόπανος, Μπογόμυλος και Αλποχώρι. Στα φ. 120α -120β, υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Στην  απογραφή του 1835, οποία έγινε από Γάλλους είναι καταχωρημένη ως Μοζιάται (πιθανόν λάθος) στο Δήμο Υπάτης,    με 297 κατοίκους και 66 οικογένειες. Από το 1836 – 1912 ανήκε στο Δήμο Υπάτης. Σήμερα ως  ΔΔΔ Υπάτης ανήκει στο Δήμο Λαμίας.

Μοσχοκαρυά Φθ.  Βλέπε Καρυά- Δερβέν Καρυά Φθ.

Μουσράβο Φθ, ή Μούστροβο σήμερα Περιβόλι. Ο Π Πουκεβίλ τα κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 10 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός το σημερινό Περιβόλι. Μετονομασία 9 – 9- 1928 ΦΕΚ. 206/ 1928. Συν. Υπάτης από 1836 – 1840. Ίδια Κοινότητα από 1840 -1912, μ ε Διάταγμα 17 – 7 -1927 ΦΕΚ 144/ 1927. Σήμερα, ως Κοιν. Διαμέρισμα Υπάτης ανήκει στη Λαμία.

Μουτζουράκι Φθ. (Μοιτζουράκι) Λέγονταν και Μαντζουράκι. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Μουτζουράκι, με  20 σπίτια.

Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός Τυμφρηστού. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Μοιτζουράκι, ως διαλυμένος οικισμός απέναντι από τον Τυμφρηστό, στο φ. 178α με τους οικισμούς Λουκάδα, Κάψη, Μερτηκάδα, Γαρδίκι και Λάσπη Ευρυτανίας. Στα φ. 178β – 179α , υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Κατά την επανάσταση μετατράπηκε σε τσιφλίκι του Μήτσου Κοντογιάννη, ο οποίος το διατήρησε και μετεπαναστατικά, αφού πρώτα κατέστρεψε το χωριό κα εξανδραπόδισε τους κατοίκους του. Ένα μεγάλο μέρος αυτών κατέφυγε  στα περίχωρα την Κωνσταντινούπολης και οι υπόλοιποι διαμοιράστηκαν Πέρα Κάψη και στην κώμη Κουκιά. Ανήκε στο Δήμο Τυμφρηστού από 1836 – 1912. Οι στρατιωτικοί κατάλογοι του Υπουργείου Στρατιωτικών το 1844, αναφέρουν 13 Αγωνιστές καταγόμενοι από το χωριό.

Μοχλούκα ΦΘ Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός, ο οποίος το 1912 ήταν συν. Του Δήμου Μακρακώμης  βρίσκεται μεταξύ Ασβέστη-Δραμπάλα::::::

Μποξαΐς Φθ. Ανήκε στο χωριό Στύρφακα ως Λιβάδι. Εν Λαμία 24 Αυγούστου 1853 Τα 1853, οι κληρονόμοι του Δημάκη Χατζή[10]  διεκδίκησαν το παραπάνω  λιβάδι- βοσκότοπος, αλλά ή απόφαση των εφετών Αθηνών δεν ικανοποίησε τους κληρονόμους με την απόφαση του, και πιθανόν έκαναν έφεση. Έτσι το Υπουργείο των οικονομικών αναθέτει στον οικονομικό έφορο Φθιώτιδος να διερευνήσει περί των κληρονόμων του λειβαδίου  Μποξάϊ και περί του οθωμανικού δικαίου στο ιδιοκτησιακό καθεστώς  επί τουρκοκρατίας. Πιθανόν προεπαναστατικά να οικισμός Αγροτοκτηνοτρόφων

Μπουγόμηλος Φθ: Βλέπε Βογόμυλος σήμερα Αργυροχώρι

 Μπρούφλιανη-Δίλοφο (Μπουφλιανά) Φθ: βλέπε Προφύλιανη

Νέα Γιαννιτσού Φθ.  Μετεπαναστατικός οικισμός. Ιδρύθηκε μετά την επικράτηση της επανάστασης και την αναγνώριση των συνόρων στο φρύδι της Όρθρυς 1833 (κατά την κλίση των νερών), από κατοίκους του Ασπροποτάμου και της Παλαιάς Γιαννιτσούς οι οποίοι από το 16 αι. ,είχαν δημιουργήσει διάφορους προεπαναστατικούς οικισμούς στα πρανή της Όρθρυς (Παλαιογιαννιτσώτικα Κτήματα) και εξ αυτού του γεγονότος στα πρώτα 12-15 χρόνια, αναγνωρίστηκαν ως  «Γιαννιτσώτικα Καλύβια».  Από το 1836, Διοικητικά ανήκαν στο Δήμο Μακρακώμης με την παραπάνω επωνυμία. Από το 1850 στα διάφορα έγγραφα, αναφέρονται ως Νέα Γιαννιτσού. Για περισσότερες πληροφορίες στην Ιστοσελίδα και «Γιαννιτσώτικά Καλύβια»  lavanitsa.gr

Νεαι Πάτραι Φθ. Η σημερινή Υπάτη. Ο  Πουκεβίλ στην περιήγησή του, κατά το 1810, την κατατάσσει στο τμήμα  «βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ  Κατά ήμισυ Έλληνες- Τούρκοι και 600 Εβραίοι. Στο σύνολο αναφέρει 1500. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Ν. Πάτραι στα φ. 116α – 117α . Στα φ. 5β – 6α  υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Στην ανεπίσημη  απογραφή του 1835 είχε 556 οικογένειες και 2,530 κατοίκους. Υπήρξε Διοικητικό και εκκλησιαστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Έδρα  Δήμος Υπάτης από το 1836  έως το 1912. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Λαμίας

Νέα Υπάτη Φθ. Βλέπε Βαρκά Φθ.

Νεοχώρι Καλλιέων-Υπάτης: Βλέπε Κουποχώρι

Νεοχώρι Κοστριάδος – Τυμφρηστού: Βλέπε Κοστριάδες.

Νιχώρι Φθ. Διαλυμένος απροσδιόριστος οικισμός, αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας μαζί με τους οικισμούς Ρογόζιανο, Λάλα, Καλαμάκι και Αμούρι. Δεν αποκλείεται να είναι το Νεοχώρι Καλλαίων.

Ντελί Φθ. Απογράφεται το 1961 για τελευταία φορά, ως αυτοτελής οικισμός συν.  Κοινότητας Καναλίων.

 Ντρίζου Φθ.  Προεπαναστατικός διαλυμένος οικισμός ανάμεσα Πιτσίου Παλιολευκάδας και κτήμα Αγίου Ιωάννη. Στη θέση με το Εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης όπου οι κάτοικοι της Λευκάδας τα=κάθε χρόνο τελούν την ετήσια πανήγυρι, στα διοικητικά όρια της οποίας ανήκει.

Ουτζφλιανη[11] Φθ. Η σημερινή Κουτσούφλιανη συν Γαρδικίου.  Ο Πουκεβίλ την κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 10 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός, αποτελούσε πάντα, ακόμα και σήμερα συνοικισμός του Γαρδικίου, βρίσκεται στο δρόμο Λευκάδα- Γαρδίκι-Καμπιά και Γαύρο. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα.

Παλαιοβράχα Φθ: Βλέπε Καλαβράχα

Παλαιοχώρι Φθ,  λεγεται και Παλαιοχώρι Τυμφρηστού. Προεπαναστατικός οικισμός όπου αναπτύχθηκε με την παλαιά και διαλυμένη  μονή του Προφήτη Ηλία. Βρίσκεται ανάμεσα Γαρδίκι και Πουγκάκια, Συνοικισμός Δήμου Τυμφρηστού έως το 1912. Από το 1912 υπάχθηκε  στο Δήμο Σπερχειάδας και σήμερα στο Δήμο Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα.

Παλιά Γιαννιτσού Φθ. Βλέπε Γιανούτσι

Παλιούρι Φθ. (Μακρακώμης)Προεπαναστατικά ήταν τσιφλίκι του Αλή πασά, ενώ μετεπαναστατικά, ήταν της οικογένειας Τσάλη και του Ιω. Κωλέττου, ο οποίος τα κατείχε μαζί με τα χωριά Αρχάνι και Μάκερση με την διαμεσολάβηση   παλατιού επί  Όθωνος. Το 1912 συνοικισμός μαζί με το Καστρί Γραμμένης με Διάταγμα 13-11- 1928 ΦΕΚ 240/ 1928, από την οπό την οποία αποσπάστηκαν μαζί με το Καστρί και σχημάτισαν την Κοιν. Καστρί. Έκτοτε ως αυτοτελής  Κοιν. Καστρί, ανήκει στο Δήμο Μακρακώμης.

Πάπα Φθ.  (τ. Μεσοχώρι) Προεπαναστατικός οικισμός, μετονομασία με Β. Δ. 7-6- 1957 ΦΕΚ 119/1957, ανήκε στα Άγραφα. Δεν συμπεριλήφθηκε  αρχικά στο ελληνικό κράτος με την αναγνώριση των συνόρων του, στο φρύδι της Όρθρης, το 1833. Εντάχθηκε στην Ελλάδα μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας  το 1881.  Οι κάτοικοι της είχαν πάντοτε εμπορικές σχέσεις με την Μακρακώμη και Σπερχειάδα, γι’ αυτό  ονομάστηκε και Μεσοχώρι. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Πάπα μαζί με την Σελίστα και Τζάτσα. (Πάπα-Τσάτσα-Τρύπια Πέτρα: τρεις οικισμοί που αναφέρονταν συχνά, που ήταν κοντά στην Πάπα)

Περιβόλι Φθ. βλέπε Μουσράβο

Περιλευτό Φθ. ή Περίβλεπτο. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Περιλευτό, με100 σπίτια. Συνοικισμός του του Δήμου Τυμφρηστού από το 1836 -1912, ως Περίβλεπτο Φθ.

Προεπαναστατικός οικισμός Τυμφρηστού, το σημερινό Περίβλεπτο. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας.

Περιστέρι Φθ: Βλέπε Μάντετσι

Πίτσι Φθ. Βλέπε  Λιζάνι-Άγιος Δημήτρης

Πλάτανος Φθ. Σήμερα Στάγια. Μετονομασία Β. Διάταγμα 20-11 1957. ΦΕΚ 253Α/1957. Συν Δήμου Ομιλαίων 1836-1840. 1840 -1878  και 1878-1912 στο Δήμο Σπερχειάδας με 102 κατοίκους.

Πλατύστομο Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 το κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Πλατύστομο με 10 σπίτια. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας με τους οικισμούς Μάκρεση, Βαρυμπόπη, Αμαλότες, και Χαλίλη, στο φ. 174α . Στα φ. 174β – 176α υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως «Πλατύστομο» στο Δήμο Μακρακώμης με 207 κατοίκους και με 47 οικογένειες. Διοικητικά από το 1836 έως και σήμερα ανήκει στο Δήμο Μακρακώμης με συνοικισμό τα ομώνυμα Λουτρά.

Πουγκάκια Φθ: Βλέπε Βούκαια

Πουλοκαρυά Φθ. Ο  Πουκεβίλ την κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Πουλοκαρυά με 20 σπίτια. Προεπαναστατικός οικισμός , σήμερα  Καρυά Υπάτης. Λέγονταν και Καρυά Υπάτης ή Τουρκκαρυά. Χωρίζονταν στην Πέρα και στην Εδώθε  Καρυά. Μετεπαναστατικά αποτέλεσε ιδιοκτησία του Χριστόδουλου Αινιάν. Το 1835 σε μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Καρυά  στο Δήμο Υπάτης με 15 οικογένειες με 62 κατοίκους. Συνοικισμός Δήμου Υπάτης από το 1836 – 1912. Το 1912 ως συνοικισμός Ροδωνιάς υπαγόμενος στο Δήμο Υπάτης.

Προφήτης Ηλίας Φθ. Προεπαναστατικό διαλυμένο Μοναστήρι με οικισμό Υπηρετών. Αναπτύχθηκε περιμετρικά από το μοναστήρι στην περιοχή των Πουγκακίων. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας.

ΠροφύλιανηΜπρούφλιανη Φθ. Το σημερινό Δίλοφο. Ο Πουκεβίλ τήν κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Προφύλιανη με 15 σπίτια. Το 1836 σε μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, ως Μπρούφλιανη στο Δήμο Σπερχειάδας, είχε 230 κατοίκους και 54 οικογένειες. Από το 1836 ανήκει ως  Δ,Δ.Δ. Σπερχειάδας. ΦΕΚ 261Α, 31/08/1912 Ο οικισμός Μπρούφλιανη αποσπάται από το δήμο και ορίζεται έδρα της κοινότητας Μπρούφλιανη. Σήμερα στο Δήμο Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα.

Πτελέα Φθ. Βλέπε Σκόρλια.

Πύργος Φθ. Βλέπε Σμόκοβο.

Ροβολιάρι ή Ροβολιάρης: Βλέπε Αροβολιάρι.

Ρογοζάνα ή Ρογοζιανό Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός το σημερινό Καπνοχώρι. Ο  Πουκεβίλ το κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Ργοζάνα με 5 σπίτια. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας. Μετονομάστηκε  σε Καπνοχώρι 9-9-1927 ΦΕΚ 206/1927.

Ροδωνιά Φθ.: βλέπε Λάλα.

Ρονόξυλο Φθ. Απροσδιόριστος προεπαναστατικός διαλυμένος οικισμός που το 1912 ήταν συνοικισμός του Δήμου Υπάτης. επί της Οίτης δυτικά της Υπάτης. Πιθανόν να πρόκειται για τον οικισμό Ροδοκάλους επί της Οίτης ΒΔ της Υπάτης.

Ρουσιανή Φθ. Λεγόταν και Ρουστιανή ή Παναγία Ρογοζιανή Ρουστιανή.  Διαλυμένος  προεπαναστατικός οικισμός μοναστήρι που περιφερειακά αναπτύχθηκε οικισμός. Βρισκόταν ανάμεσα στο Πίτσι Πουγκάκια και Κανάλια κοντά στο ποταμό Ρουστιανίτη. Διέθετε μεγάλη περιουσία και μετατράπηκε σε  άτυπο προστάτη των συμφερόντων των κατοίκων της περιοχής.  Ο Ναός της της Παναγίας διατηρείται όπου τελείται ετήσια Πανήγυρι με την συμμετοχή όλων των κατοίκων της περιοχής.  Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας, μαζί με τους οικισμούς: Λουκάδα, Κάψη, Μουτζουράκι, Μερτηκάδα, Γαρδίκι και Λάσπη Καρπενησίου.

Σαπολίθι Φθ. Απροσδιόριστος διαλυμένος οικισμός που το 1912 ήταν συνοικισμός του 1836 του Δήμου Παραχελωϊτών.

Σέλιανη πρώην Καλλιαία Φθ: Βλέπε Μάρμαρα.

Σελίσκα Φθ. Απροσδιόριστός διαλυμένος οικισμός. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας μαζί με τους οικισμούς Πάπα, Τσάτσα.

Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιανοκλαδίου Φθ. Συνοικισμός Κοινότητας Σταυρού. Το 1931 είχε 127 Κατοίκους έχει ενωθεί με τον Σταυρό (Μπεκή).

Σκόρλια Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 το κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Σκόρλια  με 10 σπίτια. Αναφέρεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Σκορλιαριώτες. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους απογράφεται ως Σκόρλια, είχε 12 οικογένειες και 54 κατοίκους. Στην πρώτη Διοικητική διαίρεση της χώρας υπήχθη στο Δήμο Μακρακώμης. Στις πρώτες εκλογές του 1843 έλαβε μέρος, με 16 οικογενειάρχες. Αργότερα οι κάτοικοί του μαζί τους κατοίκους Λεύκας. Κουκιά συνενώθηκαν και δημιούργησαν το χωριό Πτελέα.

Σμόκοβο Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός, ο σημερινός Πύργος Υπάτης. Ο  Πουκεβίλ το κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια» του Κτηματολογίου του Πατρατζίκ, με 20 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Σμόκοβο και είχε 24 οικογένειες και 98 κατοίκους. Ο Β. Σπανός τον αναφέρει στη πρόθεση της Ρεντίνας ως Σμοκοβάκι Φθ. στα φ. 27α – 27β με το Ζαπάντι Δομοκού[12]. Στα φ. 243α -243β υπάρχου γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Με Διάταγμα 9-9/1927 ΦΕΚ 206/1927 μετονομάστηκε σε Πύργος Συνοικισμός Δήμου Υπάτης από το 1836 -1912 Σήμερα ως ΔΔΔ Υπάτης ανήκει στη Λαμία.

Σοφό ή Σοφού Φθ. Διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός στο Δυτικό σύνορο Μακρακώμης-Τσούκας. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 τον κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, με 15 σπίτια και γράφει: Από το Πτρατζίκ, μια ώρα προς δυτικά το Περιλευτό. Από εκεί, δυο ώρες δυτικά, το Σοφό.   Διαλυμένος οικισμός μεταξύ Βαρυμπόπης-Μακρακώμης και Τσούκας. Σήμερα ένα απλό τοπωνύμιο μεταξύ Μακρακώμης και Τσούκας. Για τα χωράφια του, υπήρξαν πολλές διενέξεις μεταξύ Τσουκαλαίων και Δ. Χατζίσκου. Μετά την επανάσταση τα καλλιεργούσαν οι κάτοικοι της Τσούκας.

Σπερχειάδα Φθ:  βλέπε Αγά.

 Στάγια Φθ. βλέπε Πλάτανος.

Στύγραφα Φθ.  Προεπαναστατικός οικισμός,  τα σημερινά Στύρφακα ή Στίρφακα.  Ο Πουκεβίλ τα κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του  κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Στύγραφα (παλιά Κουτσάγρα, επισκοπή),με 6 σπίτια. Από το 1836 – 1840, ανήκε στο Δήμο Παραχελωΐτών  με έδρα το Λιανοκλάδι, και από το 1840-1912 στο Δήμο Μακρακώμης. Σήμερα ως Κοιν. Διαμέρισμα Λιανοκλαδίου ανήκει στο Δήμο Λαμίας.

Συκά Φθ. Προεπαναστατικός οικισμός. Ο  Πουκεβίλ τον κατατάσσει στα «Βλαχοχώρια»» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Συκά με 10 σπίτια. Το 1835 σε μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως Συκά και είχε 10 οικογένειες και 43 κατοίκους. Το 1843 καταγράφτηκαν 8 αγωνιστές του 1821.

Τοπόλ Φθ, προεπαναστατικός διαλυμένος  οικισμός κοντά στο σημερινό χωριό Γιαννιτσού. Αναφέρεται στη πρόθεση της Ρεντίνας μαζί με τη Λαβανίτσα Ροβολίαρι.  Σύμφωνα με τα αναφερόμενα ενός γεωμέτρη σε ένα    αχρονολόγητο ψηφιακό έγγραφο   του Φακέλου 72 των Γενικών Αρχείων του Κράτους, «Εθνικά Κτήματα» Ελληνοοθωμανικής επιτροπής γράφει: […το (Παλιοχώρι) Τοπόλου είναι πέραν του ρέματος του  «Παπά» στο μέσον του δρόμου από Πλατύστομου- Γιαννιτσού (Παλαιά)[13] και προς το Κέρινο Λιθάρι…]  Υπάρχουν δύο εκδοχές οι οποίες, οι οποίες δεν μπορούν να προσδιορισθούν γιατί δεν Γνωρίζουμε πιο είναι το Ρέμα του Παπά που αναφέρεται στο παραπάνω αρχειακό έγγραφο των Γ. Α. Κ.. η  Ποταμιά ή το Σαπώρεμα. Αν το ρέμα του παπά είναι η ποταμιά, τότε το Τοπόλ είναι τα σημερινά Καλύβια της Αγίας Τριάδος.   

α) Το μέσον του σημερινού δρόμου από Πλατύσομο προς Παλαιά Γιαννιτσού  είναι περίπου στη θέση του σημερινού χωριού  της Ν. Γιαννιτσούς  όπου και το  εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία και διασχίζει το Σαπώρεμα.  Λίγο πιο κάτω από την κορυφή του λόφου σε ένα υπήνεμο σημείο,  με την ονομασία «Τοπόλ» απέναντι από το εκκλησάκι υπήρχαν απομεινάρια κατεστραμμένων Καλυβιών, ενώ στα ριζά του λόφου από την ίδια πλευρά υπήρχε ο μύλος σήμερα «παλιόμυλος». Επίσης στα ριζά Βόρειας κοντά στα «Κόκκινα»  είχε και έχει τις πηγές του το Τοπολιόρεμα, το νερό του οποίου χρησιμοποιούσε ο μύλος για τις αλεστικές  ανάγκες των εκεί κατοίκων.   

β) Επίσης  κατά την εποχή της τουρκοκρατίας δεν αποκλείεται ο δρόμος Πλατύστομου-Π. Γιαννιτσούς να  ήταν από τη απέναντι κορυφογραμμή, δηλαδή από την πλευρά της Αγίας Τριάδας-Τσουλά Βρύση- Παλαιά, όπου έχουμε και εκεί προεπαναστατικό οικισμό  με το όνομα  «Καλύβια» ή Καστράκι.  Και σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο παραπάνω έγγραφο του γεωμέτρη που αναφέρει το Τοπόλου βρίσκεται πέραν του ρέματος του Παπά (ίσως η σημερινή Ποταμιά) τότε αφού και τα Καλύβια-Αγία Τριάδα  είναι  το μέσον περίπου αυτού του δρόμου,  αλλά και οι δυο κορυφογραμμές, συγκλίνουν και συναντιόνται πάνω από το Μελεγο_Δημταυγέρη, δηλ.  λίγα μέτρα κάτω από την Παλαιά Γιαννιτσού. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει  ή  την α΄ από τη β΄ σκέψη. Ο αείμνηστος Ι..Ντρούκας του Χρήστου σε μια επιστολή του προς το Σύλλογο γιαννιτσωτών,[… αναφέρει ότι οι κάτοικοι των Καλυβιών τη Αγίας Τριάδας έφτιαξαν το Μύλο που αναφέρεται πιο πάνω για τις αλεστικές ανάγκες τους στον Παλιόμυλο κοντά στο χωριό και χρησιμοποιούσαν το νερό από το Τοπολιόρεμα…16ος αι.] Τα συμπεράσματα δικά σας το μόνο σίγουρο είναι ότι το Τοπόλου ή Τοπόλ ήταν σε ένα από τα δύο σημεία που αναφέρονται πι πάνω στο Γιαννιτσώτικο χώρο.

Τουρκιές, Φθ. Απροσδιόριστός διαλυμένος οικισμός στο σημερινό Δήμο Μακρακώμης. Ο Πουκεβίλ τον κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του  κτηματολογίου του Πατρατζίκ, ως Τουρκές με 10 σπίτια.

Τρίλοφο Φθ. Βλέπε Κούρνοβο.

Τριφύλια Φθ. Για πρώτη φορά απογράφεται το 1961, ως αυτοτελή οικισμός συνοικισμός Κλωνίου με 50 κατοίκους. Στη συνέχεια Δ,Δ Κλωνίου στο Δήμο Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα,

Τυμφρηστός Φθ. (Πέρα Κάψη) Μετονομασία Διάταγμα 2- 2 – 1929 ΦΕΚ/40/1929 ως Τυμφρηστός Περισσότερα βλέπε Κάψη.

Τσάτσι Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 το κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Τσάτσι, με 20 σπίτια. Δεν αποκλείεται να είναι ο διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός μεταξύ Παλαιάς Γιαννιτσούς και Πάπας. Πιθανόν ή Τσάτσα (Πάπα, Τσάτσα, Τρύπια  Πέτρα).Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Τζάτζα. 

Τσούκα Φθ. Ο Πουκεβίλ στην απογραφή του, περί το 1810 την κατατάσσει στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Τσούκα με 80 σπίτια. Αναφέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Τζήκα μαζί με τους οικισμούς: Σοφού, Βίτωλη,  στα φ. 168β – 171α  υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Το 1835 στην ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους απογράφεται ως Μακρακώμη[14]  [Τσούκα[ και είχε 61 οικογένειες και 283 στο Δήμο Μακρακώμης Προεπαναστατικός οικισμός διατηρήθηκε μέχρι σήμερα ως Δ. Δ του Δήμου Μακρακώμης. 

 Υπάτη Φθ: βλέπε Ν. Πάτραι.

Υποράχη Φθ. Βλέπε Κουκιά.

Φτέρη Φθ. Άνω Φτέρη. Δύο οικισμοί. Ο Πουκεβίλ στην περιήγησή του κατά 1810, την κατατάσσει στο τμήμα «Βούκαια» του κτηματολογίου  Πατρατζίκ, ως Φτέρη με 60 σπίτια. Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως «Φτέρη» στο Δήμο Σπερχειάδας  με 386 κατοίκους και με 83 οικογένειες, Προεπαναστατικός οικισμός. Αναφέρεται στη πρόθεση της Ρεντίνας ως Φτέρη στο φ, 172α με τους οικισμούς Σέλιανη, Γόριανη και στα φ. 172β -173α . υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης.  Λέγεται και «Ελληνικά» ένα μέρος των κατοίκων της Άνω Φτέρης δημιούργησε μετ ‘επαναστατικά τη Φτέρη. Συνοικισμός Δήμου Σπερχειάδας [1836-1912] Σήμερα Κοιν. Διαμέρισμα Δήμου Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα. 

Χαλίλη Φθ.  σήμερα Μεσοποταμία, Μετονομασία Διάταγμα 17- 7- 1930. Συνοικισμός Δήμου Σπερχειάδας από το 1836 έως το 1912 Αναέρεται στην πρόθεση της Ρεντίνας ως Χαλίλι, στα φ. 174α  με τους οικισμούς Πλατύστομο, Μάκρεσι, Βαρυμπόπη και Αμαλότες. Στα φ. 174β – 176α υπάρχου γραφές ματαγενέστερες της πρώτης.Το 1835 στην ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους απογράφεται ως Χαλίλι και είχε 43 οικογένειες και 183 κατοίκους.   Σήμερα ΔΔΔ Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα.

  Χαμψά Φθ.  Λεγόταν και Χάμζα. Υποστατικό, μικρό τσιφλίκι στα όρια Παλαιοβράχας το οποίο αρχικά είχε λάβει ως προικώο της συζύγου του  ο Ν. Κοντογιάννης, από τον πεθερό του κατσαμπάση της Ρεντίνας Τσολάκογλου. Ακατοίκητος συν. Κοινότητας Παλαιοβράχας, το 1951 και το 1961 απογράφεται για τελευταία φορά. Στοιχεία για το ιδιοκτησιακό καθεστώς του οικισμού εκτός των άλλων υπάρχουν: Συμβόλαιο Νο 1159/1838 Βασίλης Περραιβός και  Συμβ. Νο  982/1839 Κωνσταντίνος Οικονομίδης.

Χομήργιανες- Ανατολή Φθ: βλέπε Κομήργιανες

Χάνια Καμπιών Φθ. Συνοικισμός ΔΔ Κμπιών Δήμου Σπερχειάδος με 14 κατοίκους.

Χιλιομόδι Φθ. Λεγόταν και «χλιομόδι». Το 1835 από μια ανεπίσημη απογραφή που έγινε από Γάλλους, απογράφεται ως «Κιλυμίδι» στο Δήμο Α=Σπερχειάδας με 42 κατοίκους και με 10 οικογένειες, Ανήκε στο Δήμο Σπερχειάδας. Μικρό υποστατικό ιδιοκτησίας Μαυριλιώτη Κοτζαμπάση Χατσίσκου, στην αγροτική περιοχή του χωριού Φτέρη, επί της νότιας πλευρά της όχθης του Σπερχειού. Το κτήμα αυτό έλαβε στη συνέχεια ως προικώο της συζύγου του Ρουσώς Χατσίσκου, ο Μιλτιάδης Χουρμούζης. Σήμερα διαλυμένος προεπαναστατικός οικισμός, που το 1836 ήταν συν.  του Δήμου Σπερχειάδος. . […του προς δυσμάς του ρηθέντος χωρίου[15] δασώδους μέρος , συνορευομένου  ανατολικώς με γαίας του χωρίου Γαύρου, δυτικώς με γαίας του χωρίου Κουτσούφλιανη, αρκτικώς με γαίας του χωρίου Χιλιομοδίου και Μεσημβρινώς με γαίας του χωρίου Γαρδικίου και Ζαρέλι[16], Απογράφεται για τελευταία φορά το 1961 ως αυτοτελής οικισμός το 1961 ως συνοικισμός Κοινότητας Φτέρης με 0 κατοίκους.

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:

Φραγγίσκος Pouqueville «Ταξίδι στην Ελλάδα Στερεά Ελλάδα, Αττική-Κόρινθος» σελ. 80-82.  Εκδόσεις ΙΑΝΟΣ 1995

Γεώργιος Δημητρίου ερευνητής «Πόλεις, Κωμοπόλεις, Χωριά και Οικισμοί στη Φθιώτιδα (13ος – 20ος αι.) «Φθιωτικά χρονικά» Λαμία 2006 

Βασίλης Σπανός: «Οι οικισμοί της Φθιώτιδας στην πρόθεση της Ρεντίνας  1460 ci– 19ος αιών»,  πρακτικά 1ου συνεδρίου  3-4 Σεπτεμβρίου 2002 στο «Συνεδριακό Κέντρο Κάστρο Λαμίας»

Γενικά Αρχεία του Κράτους-Κεντρική Υπηρεσία Υπ. Εσωτερικών

Γενικά Αρχεία του Κράτους-Λαμίας

Θωμάς Ζέρβας – Λαβανίτσα.

 

[1] Υπάτης: περιλαμβάνει τους Δήμους Καλλαίων, Μακρακώμης, Σπερχειάδας, Τιμφρηστείων και Υπάτης από τον  Φ. Πουκεκεβίλ. Δεν περιλαμβάνει τις επαρχίες Ζητουνίου, Ηρακλειωτών, Πτελεατών. Κρεμ. Λαρίσης-Αμαλιαπόλεως

[2] Ο  F.  Pouqueville (Φραγκίσκος Πουκεβίλ) Γάλλος ιατρός και διπλωμάτης   διορίστηκε Πρόξενος της Γαλλικής Κυβέρνησης στον Αλή Πασά στα Γιάννενα. Περιόδευσε την Ελλάδα κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας [1810] και άφησε σημαντικό ιστορικό έργο. Στο βιβλίο του «Ταξίδι στην Ελλάδα» τόμος  Στερεά Ελλάδα Αττική-Κόρινθος) και στη σελίδα 82 Εκδόσεις Ιανός 1995

[3] Πιθανόν το πρώτο κτηματολόγιο προεπαναστατικά

[4] . [Πόλεις, Κωμοπόλεις, χωριά και οικισμοί στην Φθιώτιδα (13ος -20ος αι.) ]

[5] Διάταγμα ΦΕΚ 95/ 30- 4- 1919

[6] Βορτσέλας Ιωάννης

[7] Πιθανόν παραφρασμένη ονομασία

[8] Για πρώτη φορά απογραφή το 1961 ως αυτοτελής οικισμός συνοικισμός Κοινότητας Κλωνίου

[9] Δημήτριος Δεληγιάννης Π. Γιαννιτσού, επιβεβαιώνει την ύπαρξή του στο χώρο της Παλαιάς Γιαννιτσούς

[10]  Ήταν Βιλαετλής

[11] Πιθανόν από παράφραση της Κουτσούφλιανης από τον Πουκεβίλ.

[12] Δεν αποκλείεται, εδώ να πρόκειται περί λάθους, διότι το χωριό Σμόκοβο-Πύργος είναι εκ διαμέτρου αντίθετο από το Ζαπάντι και να πρόκειται για το Σμόκοβο Δομοκού. Άλλωστε, οι καλόγεροι όταν έκαναν τις εξορμήσεις στα χωριά, φρόντιζαν να είναι όσο το δυνατόν κοντά το ένα χωριό από το άλλο, όπως είναι το Ζαπάντι Ξενιάδος, με το Σμόκοβο Δομοκού

[13] Διότι όταν γίνονταν η απογραφή το σημερινό χωριό δεν είχε συσταθεί και η καταγραφή της περιοχής έγινε μεταξύ 1829-1830

[14] Μάλλον θα πρόκειται περί λάθους και σε ξεχωριστή στήλη τους κατοίκους τους αναφέρει  ως Μακρακομήτες .  Στην ίδια απογραφή υπάρχει και η Βαρυμπόπη υπαγόμενη στο Δ. Μακρακώμης

[15] Συμβόλαιο 1330/1862 Ιω Σκαβέντζος. Το συναντάμε και στο Συμβόλαιο Νο 3735/1855 Αλέξανδρος Χατσίσκος

[16] Βλέπε Ζερέλι και Ζαρέλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.